همه دارند به سوی حرمت می آیند

طبق معمول من بی سر و پا جاماندم...

...کاری که نتیجه مطلوب داشته باشد مصلحت می شود، این مطلوب را اول عقل و اگر توان عقل نرسید وحی تعیین می کند. صلاح و فساد را باید نسبت به نتیجه ای که بر آن مترتب می شود بسنجیم، ممکن است مسأله ای دو حیثیت داشته باشد که مهم را باید فدای اهم کرد نه این که اهم را فدای مهم کنیم؛ نتیجه را باید با جهان بینی بشناسیم و تعیین کنیم. کارهای مفید مصلحت و صلاح می شود،اگر کاری که انسان می کند با هدف آفرینش تناسبی نداشته باشد هر اندازه افراد به به کنند فایده ای ندارد و مصلح نیست. تا انسان نداند برای چه خلق شده و کمال واقعی چیست نمی تواند مصلحت و مفسده واقعی را تشخیص دهد، آیا بقای اسلام مهم است یا این که اسلام پایمال شود و هدف انسان باقی بماند؛ هر چیزی که برای رسیدن به هدف حقیقی باشد مصلحت است. اگر شناخت درستی وجود نداشته باشد در مصلحت و مفسده ها اختلاف پیش می آید،در بسیاری از موارد اوضاع برعکس می شود یعنی آن چه که از نظر قرآن افساد و فساد است به عنوان مصحلت انجام می شود. قرآن باید صریحا به جنگ این ها برود، خود این ها مفسد هستند اما می گویند ما اصلاح طلبیم و می خواهیم اوضاع آرام باشد و جن

در روزهایی که خبر فیشهای نجومی موجی از نارضایتی میان مردم رقم زده است،انتشار دو نامه ازسردار شهیدحسن طهرانی مقدم حرف های زیادی برای گفتن دارد شهید حسن طهرانی مقدم در نامه ی سمت چپ به کارگزینی سپاه نوشته است : مدت خدمت او در جبهههای حق علیه باطل از 74 ماه به 64 ماه کاهش داده شود. این نامه در سال 1380 نوشته شده است. ✍نامه دوم (سمت راست) شهید حسن طهرانی مقدم به سردار زاهدی معاون نیروی انسانی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است. او این نامه را در سال 1389 نوشته است. در آن سال قرار بود تا باقیمانده مرخصی پاسدار ها بصورت نقدی تسویه شود. طهرانی مقدم در نامهاش آورده که از سال 79 تاکنون(1389 زمان نامه) 100 روز از مرخصی استحقاقی استفاده کرده است -یعنی تقریبا سالانه 11 روز مرخصی رفته است- و از معاون نیروی انسانی خواسته تا بدلیل «حق سپاه» بر گردنش و اینکه اعتقاد دارد «نتوانستهام دین خود را به اسلام، انقلاب و سپاه ادا کنم»، وجهی جهت باقیمانده مرخصیهای استحقاقیاش پرداخت نشود. شهیدحسن طهرانی_مقدم بنیانگذار صنعت موشکی ایران بود که در سال 1390 بر اثر انفجار در پادگان شهید مدرس

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا سَیِّدَتَنـا رُقَیَّةَ، عَلَیْكِ التَّحِیَّةُ وَاَلسَّلامُ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكاتُهُ، [اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یـا بِنْتَ رَسُولِ اللهِ]، اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یـا بِنْتَ اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ عَلِیِّ بْنِ اَبی طالِبِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا بِنْتَ فاطِمَةَ الزَّهْراءِ سَیِّدَةِ نِسـاءِ الْعالَمینَ، اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا بِنْتَ خَدیجَةَ الْكُبْرى اُمِّ الْمُؤْمِنینَ وَالْمُؤْمِناتِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا بِنْتَ وَلِىِّ اللهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْكِ یا اُخْتَ وَلِىِّ

بفرموده مقام معظم رهبری ، برخی تلاش میکنند آرمانهای والای شهیدان را پنهان کرده و دفاع مقدس را در سطح جنگهای معمول دنیا تقلیل داده و ارزش شهدا را در حدّ دفاع از خاک ایران تنزّل دهند، درحالی که شهدای ما به سیدالشهدا اقتدا کرده بودند؛ پس اگر میخواهیم آرمانهای شهیدان را بشناسیم، ابتدا باید هدف سید و سالار شهیدان را بشناسیم. امیرمؤمنان علی(ع) میفرمایند: «قدر الرجل علی قدر همّته». یعنی ارزش هر کس به اندازه ارزش هدف اوست. اینکه میبینیم امروز در دلهای ما هیچکس ارزشمندتر از سیدالشهدا نیست به این دلیل است که هدف امام حسین(ع

اصلا رقیه نه ، مثلا دختر خودت ؛ یک شب میان کوچه بماند ،چه میشود ؟؟؟ اصلا بدون کفش ،توی بیابان ، اصلا رقیه نه ، مثلا دختر خودت ؛ یک شب میان کوچه بماند ،چه میشود ؟؟؟ اصلا بدون کفش ،توی بیابان ،پیاده نه !!! در راه خانه تشنه بماند ،چه میشود ؟؟؟ دزدی از او به سیلی و شلاق و فحش ،نه ! تنها به زور گوشواره بگیرد ،چه میشود ؟؟؟ گیریم خیمه نه ،خانه و یا سرپناه ،نه ! یک شعله پیرهنش را بگیرد ، چه میشود ؟؟؟ در بین شهر ،توی شلوغی ،همیشه ،نه ! یک شب که نیستی ،بهانه بگیرد ،چه میشود ؟؟؟ اصلا پدر ،عمو و برادر ،نه ، جوجه ای ، تشنه مقابل چشمش بمیرد ،چه میشود ؟؟؟ دست گناهکار م